Laat me uitpraten!

In onze wereld wordt heel veel gepraat. Op school, met vrienden, bij sport en thuis. Taal is overal en altijd. Voor onze zoon Sepp is dat soms teveel. Dan wil hij boven op zijn kamer lekker een Donald Duck lezen. En even helemaal niet praten of luisteren. Taal is moeilijk voor hem, soms heel moeilijk. En voor ons, zijn ouders, soms ook.

Waar wij als ouders het meeste tegenaan lopen? Onze eigen ongeduld en haast. Wij praten en denken snel. We vullen soms woorden voor hem in, praten door hem heen of verbeteren hem meteen. We geven hem niet de tijd om rustig uit te praten. Op die momenten balen we van onszelf. We willen hem die ruimte zo graag geven, en toch lukt dat niet altijd.

Sepp laat ons ook weleens weten dat het soms teveel is. Hij vindt dan dat we veel te veel opdrachten tegelijk geven. En hij heeft gelijk: we houden niet altijd rekening met wat zijn hoofd aan kan. Of zijn teveel bezig met onze eigen lijstjes en taken.

Wat wij het allermoeilijkste vinden? Dat we hem niet altijd begrijpen. We weten niet hoe zijn hoofd precies werkt. Hoe het komt dat het zo druk is in zijn hoofd. En waarmee. Of hoe hij zich echt voelt. Dat maakt ons soms verdrietig. Want het enige wat wij willen is hem helpen en er voor hem zijn. Maar hoe we dat het beste kunnen doen? Die vraag stellen we onszelf vaak.

Herken je dit? Praat met anderen en deel je ervaringen. Je bent niet alleen!